Για τη νέα γενιά

Νέοι. Η ελπίδα του τόπου.

Και όμως , τίποτε καλό δεν έχουμε να τους παραδώσουμε εμείς οι "μεγάλοι".

Γή κρανίου τόπο , σχολεία με υποδομές άθλιες, γυμναστήρια με συμπληρώματα διατροφής και η λέξη εργασία να φαντάζει όνειρο μακρινό ! Όνειρο απατηλό ...

Με ξάφνιασε που υπάρχουν οι νέοι, με ξάφνιασε που άντεξαν τόσο καιρό στη σιωπή, αλλά δεν έχουν τελείως χαθεί... μας τρομάζει η ψυχή των παιδιών που λένε δε μου κάνεις πια δε σε γουστάρω, έχω δικά μου όνειρα πιο καθαρά... πιο γνήσια ... πιο ανθρώπινα ...

Με ξάφνιασε η απάντηση των νέων σε όλες τις κατηγορίες που τους προσάπτουμε: «βάλτε στη φυλακή πρώτα επίορκους δικαστές, υπουργούς, βουλευτές, κρατικούς λειτουργούς και πάσης φύσης κλέφτες και απατεώνες, δολοφόνους ψυχών, καταχραστές εξουσίας, παιδεραστές πνευματικούς, ανίκανους και άχρηστους και μετά όσοι έχουμε κάνει βανδαλισμούς θα έρθουμε μόνοι μας… αλλά δεν θα χωράμε στις φυλακές γιατί θα έχουν γεμίσει από ΕΣΑΣ»!!!

Δεν την περιμέναμε ;

Ας διαβάσουμε και εδώ . Είναι πολύ δυνατό κείμενο ...

Ο κόσμος που τους φτιάξαμε για να ζήσουν είναι κίβδηλος γεμάτος απατεώνες , τρωκτικά και επικίνδυνους ανθρώπους . Εμείς οι μεγάλοι το φτιάξαμε αυτό το έκτρωμα . Για τα παιδιά , για τους νέους.

Γιατί να θέλουν να ζήσουν σε γκρίζο απ' όλες τις απόψεις τοπίο ; Γιατί να μην αντιδράσουν ;

Axxx Αλέξη ... !

Συγγνώμη, Αλέξη, που έπρεπε να χάσεις τη ζωή σου στη γωνία Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, από σφαίρα “ειδικού φρουρού της αστυνομίας”, για να μάθεις πόσοι πολλοί, πόσο πολύ σε αγαπούν και πόσο πόνεσαν που μια μεγάλη καρδιά σε ένα εφηβικό θώρακα έπαψε να χτυπά, γωνία, 15 με 16 χρόνων... Συγγνώμη, Αλέξη που τα πήρες μαζί σου και δεν πρόλαβες να πεις, να δείξεις, με τη ζωή και τον δρόμο που θα ακολουθούσες, το “πόσο καλό παιδί, πόσο καλός μαθητής ήσουν”», όπως είπε, συντετριμμένος, ο διευθυντής του σχολείου σου «Ωθηση» όταν τον ρώτησαν για σένα.

Και δεν μπορείς να ακούσεις τον λυγμό που σπάει στη φωνή του, στο ηχογραφημένο μήνυμα που άφησε ο ίδιος, στον αριθμό του σχολείου 210-81.44.137. «Το σχολείο θα παραμείνει κλειστό μέχρι και την Τρίτη 9/12 για τον τραγικό θάνατο του αγαπητού μας μαθητή Ανδρέα - Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου». Εκεί, ανάμεσα στις λέξεις «θάνατο» και «αγαπητό μας μαθητή» κρύβεται το δάκρυ ενός σχολειού που δεν περιμένει πια τον Αλέξη... Συγγνώμη, Αλέξη που επειδή φορούσες κουκούλα – ή που δεν φορούσες κουκούλα, όπως είπε η μανούλα σου, που γνώριζε ότι ήσουν στα Εξάρχεια και που θα γυρίζατε σπίτι μαζί – σου ’ριξαν κατάστηθα και μετά οι εφημερίδες και το Διαδίκτυο σε έκαναν «αντιεξουσιαστή»...

Συγγνώμη, που ήσουν ένας και ξεχωριστός , για τους γονείς σου, για τους δικούς σου, για τους «κολλητούς» σου, για τους συμμαθητές και συμμαθήτριές σου, και που τώρα έγινες ένα «σύμβολο» σαν τον συνομήλικό σου Μιχάλη Καλτεζά που τώρα και πάλι, 23 χρόνια μετά, Νοέμβρη του 1985, έπεσε νεκρός και αυτός από σφαίρα αστυνομικού. Θα ’ταν τώρα 38 χρόνων, και θα ’ξερε πόσο ακριβά πληρώνεται η νεανική ορμή για ελευθερία και δικαιοσύνη, όταν αυτοί, οι εντεταλμένοι και συνήθως ανίκανοι να την περιφρουρούν –την ελευθερία και τη δικαιοσύνη– «τραβούν πιστόλι» και τις σωριάζουν κατάχαμα, στο βρεγμένο πεζοδρόμιο... «Είχε προηγηθεί ελαφρά βροχή, νόμισα πως είχε γλιστήσει και έπεσε», είπε ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες. «Ομως, έκανα λάθος»...

Τι να πεις όταν οι διάφοροι ειδικοί φρουροί - ράμπο και πολεμιστές την είδαν - που δεν μπορούν να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, που είναι πολεμοχαρείς και με διεστραμμένα ένστικτα για το πλησίον τους , τραβάνε όπλο και αφαιρούν τη ζωή από 15 χρονα παιδιά ;
Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε αν όλοι αυτοί οι ράμπο , είναι ψυχικά ικανοί να φέρουν όπλο. Εχω βάσιμες υποψίες ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Οι εντολείς αυτών των ανεγκέφαλων ατόμων δεν ήξεραν τι κελεπούρια είχαν στις υπηρεσίες τους ; Αν ήξεραν , τους έμπιστεύθηκαν όπλα ; Αν ΔΕΝ ήξεραν , ας φρόντιζαν να μάθουν ... Καθήκον τους είναι .

Στο καλό Αλέξη. Στο καλό ...